امامان وپیشوایان معصوم (ع) انسانهای کامل وبرگزیده ای هستند که به عنوان الگوهای رفتاری ومشعلهای فروزان هدایت جامعه بشری از سوی خدا تعیین شده اند گفتار ورفتار وخوی ومنش آنان ترسیم حیات طیبه انسانی ووجودشان تبلور تمامی ارزشهای الهی است.

آنان به تعبیر امام هادی (ع) این چنیند :” معدن الرحمه وخزان العلم ومنتهی الحلم واصول الکرم وقاده الامم واولیاء النعم وعناصر الابرار ودعائم الاخیار وساسه العباد وارکان البلاد وابواب الایمان وامناء الرحمن وسلاله النبیین وصفوه المرسلین وعتره خیره رب العالمین ومصابیح الدجی واعلام التقی وذوی النهی واولی الحجی وکهف الوری وورثه الانبیاء والمثل الاعلی والدعوه الحسنی وحجج الله علی اهل الدنیا والآخره والاولی“ ،  معدن رحمت ، گنجینه داران دانش نهایت برد باری وحلم ، بنیانهای کرامت وریشه ها ی نیکان ، عصاره وبرگزیده پیامبران ، پیشوایان هدایت ، چراغهای تاریکی ها ، پرچمهای پرهیزگاری ، نمونه های برتر وحجتهای خدا بر جهانیان هستند.( مفاتیح الجنان ص ۵۴۴)

بدون شک ، ارتباط با چنین چهره های وپیروی از دستورها ورفتارشان ، تنها راه دستیابی به کمال انسانیت وسعادت هردو جهان است. پیشوای دهم (ع) یکی از پیشتازان دانش وتقوا وکمال است که وجودش مظهر فضائل اخلاقی  وکمالات  نفسانی والگوی حق جویان وستم ستمستیزان است

مشکلات درونی شیعه کمتر از مشکلاتی نبود که از خارج وبه وسیله دشمنان بر آنان وارد می شد به ویژه که مشکلات درونی در افزایش مشکلات خارجی تاثیر مستقیم داشت به همین جهت  ، امامان شیعه (ع) به هر شکلی بود سعی داشتند تا دامن تشیع را از لوث غلّوپاک کرده وغلات را از خود طرد نمایند وبدین وسیله راهی برای حل مشکلات درونی خود پیدا کنند اما غلات ، به منظور سود جوئی ویا به بدلیل کج فکری ، خود را منتسب به ائمه شیعه (ع) کرده ومخالفتهای ائمه با خود را نوعی تقیه قلم داد می کردند آنچنان که در بلاد دور دست  که شیعیان ازعلم وفقه وفرهنگ شیعی رشد یافته ای  برخوردار نبودند ،

سران این فرقه عبارت بودند از :(( علی بن حسکه قمی ،محمد بن نصیر نمیری ، حسن بن محمد  معروف به ابن بابا قمی ، فارس بن حاتم قزوینی وقاسم بن یقطین قمی )).

علی بن حسکه : معتقد به الوهیت وربوبیت حضرت هادی (ع) ورسالت ونبوت خود وسقوط همه واجبات وفرایض دینی بود .

محمد بن نصیر نمیری نیز با ابن حسکه در مسائل  هم عقیده بود علاوه بر آنکه قائل به تناسخ بود وازدواج با محارم وهمچنین لواط را  روا می شمرد .(رجال کشی ج ۴)

دهم در برابر افراد یاد شده وعقاید کفر آمیز آنان موضع گرفت  وضمن اظهار بیزاری از آنان چهره پلید ایشان را برای همگان بر ملا کرد  ویکی از آنان را  که و

واقفیه ، یعنی کسانی که بعد از شهادت موسی بن جعفر (ع) به خاطر یک سلسله انگیزهای نفسانی ودنیوی منکر شهادت آن حضرت شدند ودر نتیجه ، تن به امامت پیشوای هشتم (ع) ندادند ، در پلیدی وخباثت وانحراف از خط امامت کمتر از (غلات) نبودند ، از این رو امام هادی (ع) دربرابر آنان نیز موضع گرفت ولعن بر آنان را

صوفیان ، گروه منحرف دیگری دردرون جامعه اسلامی بودند که تحت پوشش زهد وکناره گیری از دنیا به گمراه کردن توده های مردم ومنحرف کردن آنان از خط امامت مشغول بودند .

پیشوای دهم (ع) همچون نیاکان بزرگوار خود خطر این گروه انحرافی را به مسلمانان  گوش زد کرده آنان را از ارتباط وهمنشینی با صوفیان برحذرداشت ، حسین بن ابی الخطاب ، می گوید : با امام هادی (ع) در مسجد النبی بودم ، گروهی از یاران آن حضرت از جمله ابو هاشم جعفری ، نیز به ما پیوستند ، در این هنگام جمعی ازصوفیه وارد مسجد شد در گوشه ای دایره وار  نشستند ومشغول ذکر لا اله الا الله شدند ، امام (ع) رو به صحابه کرد وفرمود : به این نیرنگ بازان توجه نکنید زیرا آن

شناسایی وجذب افراد مستعد وآماده وتربیت آنان بر اساس تربیتهای اسلامی ومجهز ساختن آنان به انواع علوم مورد نیاز جامعه از رسالتهای مهم امامان (ع) بود وم

حدودیتهای اعمال شده از سوی حکومتهای وقت هر چند انجام این رسالت را در حد مطلوب  با مشکلاتی مواجه ساخت وبسیاری از افراد را از دستیابی به این سر چشمه های زلال دانش ومعرفت وبهره گیری از آن محروم کرد . ولی موجب تعطیل شدن آن نگشت .