پس از شهادت آن بزرگوار،زمین به سختى لرزید و شرق و غرب تاریک شد و مردم را زلزله و برق فرو گرفت و آسمان خون بارید و هاتفى از آسمان ندا کرد که: بخدا سوگند امام ،فرزند امام و برادر امام و پدر امامان، حسین بن على کشته شد(۱).
رواى گفت: در آن وقت غبار شدید توأم با تاریکى و طوفان سرخى که امکان دیدن نمى گذاشت آسمان را فرا گرفت که آن گروه گمان کردند عذاب بر آنها نازل گردیده و ساعتها ادامه داشت(۲).
امام صادق علیهالسلام به زراره فرمود: اى زراره! آسمان چهل روز بر حسین علیهالسلام خون گریست و زمین چهل روز به سیاهى گریست و خورشید تا چهل روز به گرفتگى و سرخى گریست و کوهها از هم پاشید و فرو ریخت و دریاها متلاطم گشت(۳)
داود بن فرقد از امام صادق علیهالسلام نقل کرده است که حضرت فرمود: چون حسین بن على علیهالسلام شهید شد آسمان نیلگون گردید تا یک سال ؛ سپس فرمود: آسمان و زمین بر حسین بن على علیهالسلام یک سال گریست و بر یحیى بن زکریا نیز گریسته بود، و سرخى آسمان همان گریه آن است(۴).
در «اثبات الوصیه» مسعودى آمده است: روایت شده است که آسمان چهارده روز بر حسین علیهالسلام گریست ؛ سؤال شد که: علامت گریه آسمان چه بوده است ؟ در پاسخ گفتند: خورشید در میان سرخى طلوع و غروب مىکرد(۵).
و سیوطى نقل مىکند که: چون حسین بن على (ع) کشته شد تا هفت روز نور خورشید بر دیوارها زرد رنگ بود و بعضى از کواکب با بعضى دیگر برخورد کردند، و روز عاشورا که آن حضرت شهید شد خورشید گرفت و آفاق آسمان تا شش ماه سرخ گونه بود(۶).
خلاد مىگوید: بعد از شهادت حسین علیهالسلام تا مدتى خورشید چون طلوع مىکرد بر دیوارها و ساختمانها صبح و عصر آثار سرخى به چشم مىخورد و مردم هر سنگى را بر مىداشتند زیر آن خون تازه بود!
ابو قبیل مىگوید: چون حسین علیهالسلام کشته شد خورشید آن چنان گرفت که ستارگان نیمه روز ظاهر گردیدند تا اینکه ما گمان کردیم قیامت برپا شده است(۷).
و در صواعق ابن حجر از ترمذى نقل کرده است: ام سلمه پیامبر را در خواب دید در حالى که بر چهره و سرش غبار و گرد نشسته و مىگریست، علت آن را پرسید، پیامبر فرمود: هم اکنون حسین را کشتند(۸).
از امام صادق علیه السلام روایت شده است که: چون حسین بن على (ع) را به شمشیر زدند و از اسب افتاد و مردم براى جدا کردن سر مبارک او شتاب کردند، از عرش منادى فریاد زد: اى امتى که بعد از پیامبر خود متحیر و گمراه شدهاید! خداوند شما را به اضحى و فطر موفق ندارد(۹).
مردم مدینه شامگاه آن روز که حسین علیهالسلام کشته شد هاتفى را شنیدند که مىگفت:
